dinsdag 13 februari 2018

Gedicht op maat bij Manchester-Rochdale-Canal van Jeroen Hermkens.
















Het water lijkt in ruste te droomen,
Doch onder haar spieg’lend gezicht
Geeft ‘n Perzische dans van aroomen
Veele spelonken paarsvlinderend licht
En vraagt zij ook de geleerde pilaaren
De violier-neevels te volgen zij aan zij,  
Naast ‘n pad dat blozend ligt te vaaren
Beneden een graaflijke heerschappij.

woensdag 7 februari 2018

Vers op maat bij foto van adoptiehond Sultan van Animal Trust (pièce unique).




















Ver van ‘t noorden en ’t vege licht,
Waar sneeuw gedrapeerd als gras
Alle bergvoeten en beemden dicht
En iedre stokroos verkleumt tot as,
Hoope ik hier mijn stede te vinden,
Tussen de aardlingen niets ten spijt,
Weg van ‘t kranktij z’n gelijkgezinden
En dicht omgeven door genegenheid.

maandag 29 januari 2018

Dichtstuk op maat bij foto van harpiste Lavinia Meijer.

Foto: Corbino





















Als verweven door Apollo zijne hand
Lijken de snaaren een ivooren draad,
Die binnen ‘n oever van houtrige kant
Gelijk een englenrei gespannen gaat,
Waarop ik met m’n tripplende toppen
Van veele vingers klaarder doch strak
Elke zielendrager z’n harte doe kloppen
Zonder dat het toongeslacht ooit één brak.

donderdag 18 januari 2018

Vers op maat bij Verbondenheid van Margot Homan.














O, dappre wind, prijk mijne haaren
En laat hierbij zijne laatste aanblik
Bij geen rotsgelui of wiekslag verjaaren
Of verarmen bij ‘s mens stervenssnik.
Want al lijken onze lippen gescheiden
En blijft een kus afwezig in ‘t gemin,
Duurt de gedachtenis onzer beiden                          
Voort in dit huuwlijk van koper en tin.

zondag 7 januari 2018

Gedicht op maat bij Teun Hocks' Man met Vraagteken.




















(De zon)

Ze stal van goudvergaarders de krans,
Plunderde penseelvorsten hunne ziel;
En winter vroeg ‘r nauwelijks ten dans
Als Heere Twijfele niet voor haar viel.

Doch, hoe kunt u de zon beminnen?
Nee, geen antwoord lenigt de vraag -
Noch genadezangen, noch offerzinnen
Vervaagen ‘t raadsel dat ik mededraag.

woensdag 27 december 2017

Vers op maat bij werk van Herman van Hoogdalem.













Thans in het laatste bekleedsel gehuld,
Doch naakt aan grief: m’n éénge schuld
Wend ik zonder huivere de oogopslag af,
Naar hemel die waaks is over wee of straf
En geef ik te zaliger moede doch verblijd
De sterveling in mij aan dien bovense tijd.

zondag 10 december 2017

Dichtstuk op maat bij werk van Maartje Korstanje.














Ontsproten aan haare hand
Neem ik deez’ gedaante aan
Van ‘n creatuur die verbrand
Uit het weembed is opgegaan,
Lauwere ik ‘t buitenschoon:
De landouwen en molmdieren -
In dorre lichtval die ik betoon
Laat ik Natuur her zegevieren.