vrijdag 20 april 2018

Vertaling van eigen hand van Oscar Wilde's Requiescat.



Requiescat


Tread light, she is near
Under the snow,
Speak gently, she can hear
The daisies grow.

All her bright golden hair
Tarnished with rust,
She that was young and fair
Fallen to dust.

Lily-like, white as snow,
She hardly knew
She was like a woman, so
Sweetly she grew.

Coffin-board, heavy stone,
Lie on her breast,
I vex my heart alone,
She is at rest.

Peace, peace, she cannot hear
Lyre or sonnet,
All my life’s buried here,
Heap earth upon it.

...

 
Requiescat


Treed licht, haar lijfje is dicht
Onder sneeuw vermoeid,
Spreek nog zachter want zij ligt
Waar ’t madeliefje groeit.

Gouden haren, door zon gebonden
Lijken mat, noch dof,
Toch zij was schoon, ongeschonden
Thans gevallen tot stof.

Als een lelie, als de witte kus
Amper de stilte nabij,
Doch zij was een dame, dus
Lieflijk groeide zij.

Vale zerk, een zware steen,
Welke haar borst bedekt
Thans kwets ik m’n hart alleen,
In ruste is zij opgewekt.

Vrede, vrede, ze kan niet horen
Een sonnet of lier,
M’n leven is met de aarde verloren
En ligt begraven hier.

maandag 9 april 2018

Vers op maat bij beeld van Henk Visch.




















Verstrikt in een amandelen-net,
Waarop kweeapplen hun wangen
Niet door ’t Zuiden worden gered
Of op lindegras worden gevangen,
Poog ik omzichtig uit dit citerspel,
Van garen en geroode gewrichten
Me te bevrijden aleer ik u vertel
Dat stilte mij te gronde zal richten.

maandag 26 maart 2018

Gedicht bij beeld van Instituut Voor Natuureducatie.















Onder des hemels azuuren streeken, 
In steedse kameraadschap met elk getij,
Kunnen we ‘t goudoog minzaam breeken,
Zonder dat bloed regent op blad of gewei

En al wille de barbaaren ons slachten,
Als broeders der natuur zingen wij mee
Met het kloeke boskoor dat onz’ vachten
Behoedt voor het mensdom zijne snee.

donderdag 15 maart 2018

Dichtstuk op maat bij schilderwerk van Anne Semler.




















Op de laagte van een monddood veld,
Waar wijnpalmen en flonkre bloemen
Niet door m’n potlood worden verteld
Om geen honingbij te hooren zoemen,
Stilt mijne hand het gezwinde leven,
Eer ze opgaat in ‘n welbespraakter tij
En laat ik Schoon met Rede verweven
In h’r vleuglen van lelieblanke makelij.

vrijdag 9 maart 2018

Vers op maat bij Shine Bright Like A Blue Bambi van Paco Raphael.





















Niet van ‘n schaare witstaartdieren
Ben ik weggerend, noch gevloten
Is m’n lijfje van gesmolten saffieren                        
Gevoed met kunstrijpe hei-looten
En sta ik weg van weibrand en vloed,
Op de puurste aller sneeuwheuvlen,
Waar geen vacht ooit heeft gebloed
En voor ‘n jachtbuit moest sneuvlen.

maandag 26 februari 2018

Gedicht op maat bij beeld Attempted Decadence (blossoms silver red) van Anne Wenzel.





















Omwonden door Lucrijnse suikerbriezen
Lijk ik de pluk uit elk lusthof te verliezen
En schijnen blaadren van lood en karmijn
Slechts diepbedroefde loof-tongen te zijn,

En toch ben ik door m’n schepper gebaard
Om iedreen te verslaan van levende aard,
Want wanneer alles spijs is voor as of skelet
Zal ik nog zegevieren als onsterflijk boeket.

dinsdag 13 februari 2018

Gedicht op maat bij Manchester-Rochdale-Canal van Jeroen Hermkens.
















Het water lijkt in ruste te droomen,
Doch onder haar spieg’lend gezicht
Geeft ‘n Perzische dans van aroomen
Veele spelonken paarsvlinderend licht
En vraagt zij ook de geleerde pilaaren
De violier-neevels te volgen zij aan zij,  
Naast ‘n pad dat blozend ligt te vaaren
Beneden een graaflijke heerschappij.